نمی دانم برای چه ؟

برای چندمین بار ؟

لبخند را پشت اشکهای امروز فریب دادم !

 نمی دانم چرا خدا چشمانش را بسته و قاه قاه می خندد

نمیدانم کجای این فریادها خنده دارد ؟

من دل سنگ می خواهم و او

مهربان ترین دلها را

برای سادگی دلم هدیه می آورد ...

من روز بی درد می خواهم و او

داغ خوش قلبی آشنا ارزانی ام می کند

من شروع دلبریدگی ها می خواهم و او

دلدادگی ها را آغاز می خواهد ...

شاید چون خداست و

دوستدار زیبائیها ...

زیبایی  ات را دوست دارم ولی چه کنم ؟

که آخرش را به زشتی وا می دارند ...

قول بده مرا خدایم !

دستم را خود بگیر ...

می ترسم تنها !!!

قول دیروز نمی خواهم !

دستم را گرمتر بفشار ...

قلب سنگ  او نقشه می زند و من رنج می کشم

حتی برای خیال این نقشه درد می کشم

از زخم های تلخ این دل پر ز سوز

از حرفهای مانده به این دل ، رنج می کشم

بی هیچ حرف و با دستان خالیم

بر صفحه های سفید دلم زخم می کشم

آری ! نخواستی ولی شدم قربانی دلت

تاوان این قلب زخم خورده ی  بی آداب را زجر می کشم

با هر نقشه ی  او دریغ قلب پرنده ات درید

بر ناله های دل پر بهانه ام دست می کشم

نقاشی دل من امروز صفر هم ندید از تو

بر باور زیبای یازده (بیست ) می کشم

دوست دارم بنويسم ولي نمي دونم از چي . هميشه غروب كه ميشه  همين جوري مي شم . حس خوبي نيست . دوسش ندارم . مخصوصن امروز ...

کاش ...

خدایا!

دوباره تنهايي

دوباره من و يك دنيا پر از خاطره

دوباره تنها شدم

دوباره دلم تنگ است

به اندازه ي يك گل پژمرده

به اندازه ي سوز و تب دشت باران خورده

به اندازه ي اندوه يك مرغ قفسي

دوباره صورتم نام اشك را حس كرد

دوباره باران را به انتظار نشسته ام

دوباره ..... !

بعضی وقتا آدم میاد قشنگترین روز زندگی رو برا خوشو بقیه بسازه ولی قشنگ که نمیشه هیچی بدترین و سخت ترین روز زندگیش هم میشه !

خدای من !

به زمان بگو بایستد ...

 به خورشید بگو غروب نکن ...

به فردا بگو نیاید ...